..
PL / EN
,,

Projekt kształcenia transdziedzinowego doktorantów i młodych naukowców obejmujących obszar nauk humanistycznych, społecznych i przyrodniczych jest inicjatywą grupy profesorów z Uniwersytetu Warszawskiego, Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu i Uniwersytetu Jagiellońskiego w Krakowie, reprezentujących szereg dyscyplin naukowych, takich jak archeologia, antropologia społeczna, biologia, fizyka, historia, literaturoznawstwo, prawo, nauki o polityce i socjologia.

Kształcenie transdziedzinowe doktorantów i młodych naukowców obejmuje obszar nauk humanistycznych, społecznych i przyrodniczych. Podejmuje zagadnienia, wokół których toczą się obecnie w nauce ożywione dyskusje i które znajdują się w obszarze zainteresowania nauk humanistycznych, społecznych i przyrodniczych. Obejmować będą takie zagadnienia jak antropopresja, udomowienie, ryzyko systemowe, migracje, bezpieczeństwo oraz jedność nauki/integracja nauk/konsyliencja.

Przygotowany program kształcenia transdziedzinowego jest w głównej mierze skierowany do słuchaczy studiów doktoranckich szkól doktorskich obejmujących nauki humanistyczne, społeczne i przyrodnicze. Mogą stać się one uzupełnieniem procesu dydaktycznego, który jest w nim realizowany. Program kształcenia jest także skierowany do młodych badaczy reprezentujących te dziedziny nauki. Wszystkie zajęcia będą prowadzone w języku angielskim. 

Proces dydaktyczny obejmuje dwa połączone ze sobą moduły: 

     (i) cykl comiesięcznych seminariów akademickich z dziedzin nauk humanistycznych, społecznych i przyrodniczych realizowanych w trakcie roku akademickiego, oraz

     (ii) międzyuczelniana, transdziedzinowa szkoła letniej odbywająca się po zakończonym cyklu seminariów. 

Program kształcenia transdziedzinowego doktorantów i młodych naukowców rozpoczyna się w roku akademickim 2022/23 i będzie realizowany do roku akademickiego 2025/26. Będzie odbywał się w czterech odsłonach (łącznie 8 semestrów seminariów i cztery szkoły letnie). Szkoły w kolejnych latach zostaną zorganizowane kolejno przez współpracujące uczelnie.

W roku akademickim 2022/2023 zostało zaplanowanych 8 seminariów, które dotyczyć będą problematyki "Rezyliencja w warunkach permanentnego kryzysu". 

Pierwsza szkoła letnia została odbędzie się w okresie od 10 do 16 września 2023 roku a jej tematem będzie "Transdziedzinowość - ucieczka do wolności nauki".

 
Cykl seminariów akademickich "Rezyliencja w warunkach 
permanentnego kryzysu"

Obecną sytuację w świecie cechuje eskalacja napięć i przemocy powodowana przez takie zjawiska, jak: migracje, imperializm i neokolonializm, rasizm, terroryzm, wojny, a także zmiany klimatu, zmniejszenie poziomu bioróżnorodności i katastrofy ekologiczne. Stwarzają one różnorakie zagrożenia przyjmujące postać permanentnego kryzysu i wymuszają przyspieszoną adaptację do życia w pogarszających się warunkach. Coraz bardziej oczywiste staje się, że efektywność dotychczasowych systemów porządku została zrewidowana, często zakwestionowana i że obecne okoliczności wymagają przepracowania dotychczasowych rozwiązań. Po okresie diagnostyki problemów, nadszedł czas na zbudowanie nowych strategii i sposobów ich wdrażania. Sprostanie tym wyzwaniom przynieść może taki mariaż nauk humanistycznych, społecznych i przyrodniczych pomagający w wypracowaniu wspólnego rozumienia roli wiedzy i nauki, która ma być praktyczna i społecznie użyteczna, zaś wyniki badań naukowych powinny oferować rozwiązania podejmowanych problemów. Musi jej towarzyszyć krytyczna refleksja odwołująca się do wcześniejszych prób wypracowywania takich rozwiązań, co pozwoli na wskazanie ich ograniczeń i w efekcie umożliwi właściwą i adekwatną diagnozę obecnej sytuacji oraz wypracowanie sposobów radzenia sobie z kryzysami, z którymi boryka się współczesność. W większym niż dotychczas wymiarze stajemy wobec konieczności kontekstualizacji wiedzy naukowej w odniesieniu do wiedzy zdroworozsądkowej, a także poszukiwania i rozpoznania komplementarności pomiędzy wiedzą Zachodu a wiedzami indygenicznymi.

W tym stanie rzeczy warto się zastanowić, czy i w jaki stopniu tworzona przez nas wiedza przyczynia się do budowania "kultury gotowości" rozumianej jako zdolność do szybkiego i skutecznego przystosowania się do częstych i radykalnie zmieniających się okoliczności. Kultura ta wymaga myślenia antycypacyjnego, mobilizującego twórczą wyobraźnię i myślenie w kategoriach zapobiegliwej dalekowzroczności. Myślenie przyszłościowe wymaga uwspólnienia języka nauk (humanistycznych, społecznych i przyrodniczych). To oznacza konieczność wypracowania właściwego zestawu kluczowych pojęć, metod, teorii i perspektyw badawczych, które wyjdą naprzeciw potrzebom poznawczym i określą efektywne pola wiedzy potrzebnej do uporania się z problemami współczesności. Tutaj zatem trzeba szukać "poznawczej nadbudowy", "koncepcyjnych depozytów wiedzy", niemających jeszcze wyraźnego zastosowania, bowiem stanowią rozwiązania prototypowe dla wiedzy, która dopiero powstanie.

Przyjęcie takiej strategii pozwoli na adekwatne określenie warunków rozwoju zdolności adaptacyjnych do zmieniającego się środowiska i realiów życia. Owe kompetencje i zdolności wspomagają budowanie odporności wobec stanu permanentnego kryzysu i związanego z tym poczucia zagrożenia, czy to realnego czy sztucznie wywoływanego. W tym kontekście transdyscyplinarne studia nad bezpieczeństwem oraz łączące różne dyscypliny pomostowe pojęcie rezyliencji wspólnotowej, stanowią przydatną platformę badawczą pozwalającą rozpoznać zdolności różnych form życia do "pozytywnej adaptacji", tj. wytworzenia habitatu efektywnie przystosowującego się do zmieniających się warunków.
 
 

SEMINARIA
 
1.  RUSSIA WAR ON UKRAINE - A BLACK SWAN OF THE GLOBAL SYSTEMIC RISK?
2.  ZMIANY KLIMATYCZNE A MIGRACJE LUDNOŚCI
3.  TECHNOLOGIA A RYZYKO SYSTEMOWE
4.  ZMIANA KLIMATU, EPIDEMIA, WOJNA W PERSPEKTYWIE KRYZYSU ORAZ RYZYKA
5.  SIECIOWOŚĆ JAKO FORMA KONCEPTUALIZACJI SKOKOWYCH TRANSFIGURACJI W 
DZIEJACH CZŁOWIEKA
6.  MIĘDZYDZIEDZINOWOŚĆ PO "SCIENCE WARS"
7.  INTEGRACJA NAUK HUMANISTYCZNYCH, SPOŁECZNYCH, PRZYRODNICZYCH I WIEDZ INDYGENICZNYCH: PERSPEKTYWA KOMPLEMENTARNA
8.  NAUKA OBYWATELSKA

1. RUSSIA WAR ON UKRAINE - A BLACK SWAN OF THE GLOBAL SYSTEMIC RISK?

27 października 2022 roku 

Koordynacja: prof. dr hab. Marek Trippenbach 

Wykładowcy: 
Prof. Miguel Centeno, Department of Sociology, Princeton University
Dr. Paweł Marczewski, Batory Foundation 

Wojna oznacza nie tylko katastrofę humanitarną, ale także długofalowe zagrożenie systemowe o konsekwencjach zarówno lokalnych, jak i globalnych. Przez zagrożenie (ryzyko) systemowe rozumiemy zachwianie podstawowych mechanizmów stabilności społecznej, ekonomicznej i politycznej. Na całym świecie powstają interdyscyplinarne zespoły badawcze zajmujące się ryzykiem systemowym, z których doświadczeń zamierzamy skorzystać przy organizacji debaty oraz dalszych działań służących międzydziedzinowemu zrozumieniu zagrożenia systemowego.
W Ukrainie walki toczą się w regionach odpowiadających za ponad 55 proc. PKB, w tym na terenach najbardziej uprzemysłowionych. Szacuje się, że nawet połowa ukraińskich firm wstrzymała działalność, a wpływy fiskalne spadły aż siedmiokrotnie. Dla Polski wojna w Ukrainie oznacza wyzwanie związane z bezprecedensową liczbą uchodźców, dalszy wzrost inflacji i pogorszenie struktury długu publicznego. Poza oczywistym przeorientowaniem dostaw węglowodorów, szczególnie dotkliwe zagrożenia dotkną krajowych systemów usług społecznych, takich jak służba zdrowia i edukacja. Zagrożenia te nakładają się na już istniejące problemy związane z "nawisem" rodzimych pacjentów (szczególnie chorych przewlekle) powstałym wskutek zapóźnień w diagnostyce i terapii narosłych w czasie epidemii COVID-19.

W ujęciu globalnym, wojna zachwiała rynkiem energetycznym. Cena baryłki ropy Brent na światowych rynkach wzrosła nawet o 44 proc., co w połączeniu z ograniczeniem dostaw gazu doprowadzi do co najmniej kilkunastoprocentowej globalnej inflacji. Nastąpi również groźne zachwianie światowego bezpieczeństwa żywnościowego, ponieważ Rosja i Ukraina zajmują odpowiednio 1. i 5. miejsce w światowym eksporcie pszenicy, oraz są liczącymi się dostawcami innych produktów rolnych. Poza inflacją, załamaniem łańcuchów dostaw, energetyką, współczesna wojna oznacza również konfrontację na polu cyfrowym i przeciwdziałanie dezinformacji. Są to tylko nieliczne przykłady zagrożeń systemowych, które mogą się pojawić w najbliższym czasie. Na bazie analizy tych zjawisk oraz dostępu do informacji o rzeczywistych zagrożeniach zamierzamy skonstruować narrację proponowanego seminarium.

2. ZMIANY KLIMATYCZNE A MIGRACJE LUDNOŚCI

1 grudnia 2022 roku 

Koordynacja: prof. dr hab. Michał Buchowski 

Wykładowcy: 

Prof. Etienne Piquet (Institute of Geography, University of Neuchâtel, Switzerland)
Prof. Kirsten Hastrup (Department of Anthropology, University of Copenhagen, Denmark)

Zmiany klimatyczne to przedmiot troski całego świata, stały się jednym z głównych problemów współczesnego świata. Ważnym aspektem globalnego ocieplenia są jego konsekwencje środowiskowe zmuszające całe populacje do migracji. Zjawiska te wzbudzają zainteresowanie badawcze i konieczność zmierzenia się z nimi przez decydentów politycznych. Wiedza na ich temat, nawet jeśli intensywnie gromadzona, jest wciąż fragmentaryczna; polityki, choć czasem koordynowane, są chaotyczne, często odkładane na przyszłość lub ignorowane. Pustynnienie, podnoszenie się poziomu mórz, cykliczne powodzie i cyklony i inne katastrofy klimatyczne dotykające obszary od pokoleń zamieszkałe, które z konieczności są opuszczane. Do powszechnego obiegu naukowego, politycznego i publicznego weszło pojęcie "migrantów środowiskowych" czy "klimatycznych" symbolizujące fakt, że klimat i migracje, zjawiska przyrodnicze i społeczne są integralnie powiązane. Głębszego namysłu wymagają szczegółowe tematy związane z polityką i współpracą międzynarodową w odniesieniu do migrantów klimatycznych, wpływ migracji na rosnące napięcia społeczne, ochrona osób migrujących. Powiązane zmiany środowiskowe i społeczne wołają o zintegrowane badania, których rezultaty mogą być wykorzystane w kreśleniu polityk, które pozwolą na zarysowanie planów postępowania dających szansę na opanowanie żywiołu i żywiołowych procesów społecznych.
 
. Rejestracja na seminarium

3. TECHNOLOGIA A RYZYKO SYSTEMOWE

Grudzień 2022 roku 

Koordynacja: prof. dr hab. Marek Trippenbach 

Wykładowcy: 

Technologia pod wieloma względami przyczynia się do poprawienia dobrostanu ludzi, na przykład w dziedzinie energii, komunikacji czy podróżowania. Jednak każda technologia niesie ze sobą negatywne skutki uboczne i może wiązać się z ryzykiem wypadków, niekiedy o globalnej lub egzystencjalnej skali, oraz skażenia i zanieczyszczenia środowiska naturalnego. Palącą kwestią jest wypracowanie metod oceny, czy ryzyko związane z rozwijaniem i wykorzystywaniem danego typu technologii jest akceptowalne.

W ocenie i zarządzaniu ryzykiem typowym sposobem oceny akceptowalności określonej technologii jest obliczenie ryzyka w kategoriach prawdopodobieństwa pomnożonego przez wartość niepożądanych wyników, a następnie zastosowanie analizy zysków i kosztów (lub ryzyka i korzyści). Jednak oprócz równowagi między korzyściami i ryzykiem płynącym z rozwijania i wykorzystania technologii, istotne znaczenie ma wiele innych kwestii: jaki jest rozkład kosztów i korzyści, czy ryzyko jest dobrowolnie podejmowane, czy istnieją dostępne alternatywy i czy ryzyko jest katastrofalne? Rodzi to wiele kluczowych pytań. Jakie są uzasadnione względy przy ocenie dopuszczalności ryzyka? Czy analiza kosztów i korzyści jest najlepszą metodą podjęcia decyzji, czy może potrzebujemy alternatywnej metody, która nie mieści się w tych ramach? Czy zasada ostrożności jest odpowiednim narzędziem w radzeniu sobie z ryzykiem, jakie niesie technologia? Jaką rolę powinna odgrywać opinia publiczna w ocenie dopuszczalności ryzyka? Jaką rolę w ocenie dopuszczalności ryzyka powinny odgrywać emocje? Czy są irracjonalne i zniekształcające, czy też są niezbędnym warunkiem dokonania praktycznie racjonalnego osądu?

Zagrożenia wynikające z technologii rodzą również ważne kwestie etyczne. Konsekwencje technologii mogą wywoływać emocje, w tym strach i oburzenie, co często prowadzi do konfliktów między zainteresowanymi stronami. Jak radzić sobie z takimi emocjami przy podejmowaniu decyzji o ryzykownych technologiach? Jak sprawiedliwie uwzględniać interesy wszystkich zaangażowanych stron? Badania nad ryzykiem systemowym tworzą podstawy interdyscyplinarnej perspektywy poszukiwania odpowiedzi na pytania, które wciąż nie potrafimy udzielić satysfakcjonującej odpowiedzi.

Rejestracja na seminarium: 

4. ZMIANA KLIMATU, EPIDEMIA, WOJNA W PERSPEKTYWIE KRYZYSU ORAZ RYZYKA

Czwartek, 19 stycznia 2023, godz. 17:00

Koordynacja: prof. UAM dr hab. Piotr Matczak 
 

Wykładowcy: 

Arjen Boin (Uniwersytet w Lejdzie, Holandia)

Zbigniew Kundzewicz (Uniwersytet Przyrodniczy w Poznaniu, Polska)

Moderator: Piotr Matczak (UAM)

Organizator: Transdyscyplinarność - Niezależna Inicjatywa Akademicka
 

Pojęcie kryzysu wskazuje na napięcie, zagrożenie i przełom, co ma miejsce w ograniczonym czasie. W związku z tym, radzenie sobie z kryzysem wymaga nie tylko znalezienia remediów, ale wiąże się z zastosowaniem ich w sytuacji temporalnego napięcia. W odniesieniu do współczesnych zagrożeń środowiskowych raporty IPCC wyznaczyły raczej stosowanie pojęcia ryzyka (jako kombinacji/iloczynu trzech parametrów: hazard, exposure, vulnerability) do opisu zagrożeń. Tymczasem pojęcie kryzysu, a zwłaszcza - temporalny aspekt kryzysu pozwala analizować odmienności tempa procesów społecznych i przyrodniczych. W tym kontekście, można wskazać kryzysy w mikroskali, np. w kontekście powodzi błyskawicznych, gdzie do kryzysu (katastrofy) dochodzi, gdy proces hydrologiczny jest szybszy niż reakcja systemu społecznego, lub - w makroskali, np. kryzys klimatyczny, epidemia czy wojna, gdzie procesy przebiegają w perspektywie dziesięcioleci lub stuleci. Rodzi to pytanie, czy pojęcia ryzyka i kryzysu są konkurencyjne czy komplementarne i w jakim stopniu pozwalają one wykorzystać perspektywę nauk przyrodniczych, społecznych i humanistycznych do lepszego zrozumienia świata? 
 
 
. Rejestracja na seminarium

Więcej informacji znajdziesz tutaj.

5. SIECIOWOŚĆ JAKO FORMA KONCEPTUALIZACJI SKOKOWYCH TRANSFIGURACJI W DZIEJACH CZŁOWIEKA

Luty 2023 roku 

Koordynacja: prof. dr hab. Arkadiusz Marciniak 

Wykładowcy: 

Przeszłość człowieka, widziana w perspektywie długiego trwania, obejmuje długie okresy linearnego rozwoju poprzedzielane okresem załamywania się dotychczasowych formuł istnienia, szybkich rekonfiguracji starego porządku i wytwarzania nowych warunków rozwoju. Dekady istnienia archeologii, jako akademicko sankcjonowanej praktyki społecznej, przyniosły szereg propozycji rozpoznania charakteru takich reperowych przemian, wskazanie ich znaczenia dla dalszego trwania społeczności ludzkich i zrozumienia kierunku przyszłych zmian. Dotychczasowe iteracje odnoszące się do tych przełomowych transfiguracji cechuje jednak pewna jednostronność jako efekt uobecniania europocentrycznego widzenia świata. Celem seminarium jest odwołanie się do sieciowości jak formuły pozwalającej na rekonceptualizacje tych przełomowych momentów poprzez uwzględnienie udziału szerokiego grona aktorów społecznych, oprócz tych które konwencjonalnie były przywoływane w archeologicznie wytwarzanych przeszłościach, ich związków z rzeczami oraz warunków i mechanizmów tworzenia tożsamości i obecności w świecie. W celu realizacji tych celów wskazana zostanie przydatność przednaukowych reżimów wiedzy i współczesnych wiedz indygenicznych. Podkreślony zostanie wkład archeologii wielogatunkowej, animal studies, czy integracji natury z kulturą, wskazującej na symetryczność relacji podmiotów przynależnych do obydwu tych domen.

Przyjęcie takiej perspektywy pozwoli na zakwestionowanie europocentryzmu jako partykularnej, i sprawiającej wrażenie coraz bardziej nieprzystającej wobec wyznawań współczesności, postawy. Jest także nawołaniem po sięgnięcie po nieoczywiste, zapomniane, czy też wcześniej nieuwzględnianie podmioty, które mogą posłużyć za osnowę do stworzenia takiej nowej jakości. Projektując na nowo przeszłość należy jednocześnie postulować bardziej inkluzywne i odmienne od dotychczasowego myślenie o przyszłości, tu i teraz. 

Rejestracja na seminarium: 

6. MIĘDZYDZIEDZINOWOŚĆ PO "SCIENCE WARS"

Marzec 2023 roku 

Koordynacja: prof. dr hab. Marek Konarzewski 

Wykładowcy: 

Science Wars - zacięte spory o interpretację wiedzy naukowej toczone w latach 90' XX wieku były jak dotąd ostatnią znaczącą debatą angażującą przyrodników, humanistów i socjologów. Poza celną identyfikacją problemu - braku płaszczyzny metodologicznej do współpracy międzydziedzinowej nie przyniosły one pozytywnych konsekwencji dla jej podjęcia. Tak więc, pomimo upływu z górą ćwierćwiecza, problemy zidentyfikowane w 'Science Wars' pozostają nadal aktualne, a niedostatek współpracy łączącej różne obszary wiedzy jest szczególnie dotkliwy w obliczu wyzwań powstałych w następstwie zmian klimatycznych.

Dogodnym punktem wyjścia do przełamania impasu trwającego od czasów Science Wars będzie zorganizowanie dyskusji panelowej zogniskowanej wokół dorobku jednego z czołowych weteranów 'Science Wars' - Bruno Latoura. W dyskusji tej powinni wziąć udział zarówno przyrodnicy, jak i humaniści, a jej głównym celem będzie zweryfikowanie przydatności teorii aktora-sieci do współpracy międzydziedzinowej w kontekście globalnych zmian klimatycznych.

Rejestracja na seminarium: 

7. INTEGRACJA NAUK HUMANISTYCZNYCH, SPOŁECZNYCH, PRZYRODNICZYCH I WIEDZ INDYGENICZNYCH: PERSPEKTYWA KOMPLEMENTARNA

Kwiecień 2023 roku 

Koordynacja: prof. dr hab. Ewa Domańska 

Wykładowcy: 

Ludności rdzenne od tysięcy lat rozwijały wiedzę, która budowała odporność i pozwalała na przetrwanie w różnych środowiskach i sytuacjach kryzysowych. Obecne poszukiwania rozwiązań dla problemów współczesnego świata, otwiera przestrzeń dla wspólnego budowania wiedzy o charakterze ratunkowym i prewencyjnym. Ciekawym aspektem współczesnej humanistyki i nauk społecznych przechodzących od dwóch dekad "przesunięcie paradygmatyczne" (krytyka antropocentrycznej, eurocentrycznej i sekularnej wizji świata z czym wiąże się krytyka nauki zachodniej jako dominującej formy organizacji wiedzy), jest fakt, że jej pro-ekologiczne pryncypia (ujęcie holistyczne, przekroczenie dualizmu natury-kultury, ciała i umysłu, tego co ludzkie i nie-ludzkie, relacyjność, szacunek, wzajemność i odpowiedzialność jako podstawy etyki) charakteryzują także wiedze indygeniczne. Podobnie jeżeli chodzi o metody dochodzi do ciekawych sprzężeń: model humanistyki społecznie użytecznej i zaangażowanej, nastawienie na tworzenie wiedzy praktycznej i uczenie poprzez doświadczanie, popularność badań terenowych, partycypacyjnych, a zwłaszcza "badań w działaniu" (AR - Action Research), ma wiele wspólnego z indygenicznymi sposobami poznania. Celem seminarium jest dyskusja na temat komplementarności wiedz indygenicznych i wiedzy Zachodniej oraz wskazanie najważniejszych punktów ich styku, które mogą przyczynić się do zbudowania wiedzy inkluzywnej i holistycznej, nastawionej na promowanie takich wartości jak rezyliencja wspólnotowa, mądrość transpokoleniowa, szacunek dla różnych form życia, wzajemność i autodyscyplina.
Rejestracja na seminarium: 

8. NAUKA OBYWATELSKA

Maj 2023 roku 

Koordynacja: prof. dr hab. Małgorzata Grodzińska-Jurczak 

Wykładowcy: 

Nauka obywatelska (citizen science) - angażowanie się nie-profesjonalistów w działalność naukową w dobie globalnych zmian w dostępie do dóbr naturalnych jak też powszechnym rozwoju technologii badawczych i komunikacyjnych, wydaje się nieodzownym narzędziem, metodą czy wręcz dziedziną nauki w drodze do demokratyzacji, partycypacji, równości i sprawiedliwości społecznej w dyskursie nauki i tworzeniu agend naukowych, edukacyjnych i politycznych. Sposób uprawiania nauki ewaluował, obecnie przyjmując charakter coraz bardziej złożonych, wymagających grup specjalistów różnych dziedzin i dużych nakładów finansowych. Stąd wśród naukowców, coraz większe zainteresowanie angażowania amatorów (amateurs) i wolontariuszy (volunteers). To nowa era partycypacji społeczeństwa w naukę, gdzie oprócz zmiany paradygmatu uprawiania nauki też, choć wciąż powolna, zachodzi zmiana relacji między naukowcami i amatorami i rola tych ostatnich w nauce. Na seminarium będziemy dyskutować najnowsze osiągnięcia nauki obywatelskiej, głównie na przykładzie nauk przyrodniczych, jej rolę w tworzeniu nowej wiedzy (collaborative knowledge brokerage) jako oferty edukacyjnej dla różnorodnego odbiorcy. Poznamy ograniczenia pełniejszego wykorzystania pracy amatorów (tzw. smart activation of citizen scientists), np. brak ufności akademików co do profesjonalizmu amatorów, współpracy z nimi na zasadzie partnerstwa. Wspólnie zrozumiemy, że uprawianie nauki obywatelskiej to swoisty przywilej, nie tylko amatorów - nie-profesjonalistów, ale też, a może przede wszystkim, obowiązek naukowców, bez względu na dyscyplinę, którą uprawiają.

Rejestracja na seminarium: 
 


TRANSDZIEDZINOWOŚĆ:  NIEZALEŻNA INICJATYWA AKADEMICKA
WSZELKIE PRAWA ZASTRZEŻONE. POZNAŃ-KRAKÓW-WARSZAWA 2022